Gerek 2. Dünya Savaşı, gerek diğer önemli savaşlar olsun, neredeyse hepsini
konu alan bir oyun yapıldı. Bunların arasında beni en çok etkileyen Vietcong
olmuştu. Elinde koskoca silah ile koştura koştura yüzlerce düşmanı öldürmemek,
hatta koşa koşa bile ilerleyememek, takım çalışması ve o harika atmosferi beni
kendimden geçirmişti. Uzun zamandır da ona ciddi rakip olabilecek bir oyun
yoktu. ShellShock: Nam’67, sadece pc için değil konsollar için de çıkacağından
pek başarılı olacağını düşünmüyordum. Malum pc ortamından konsollara,
konsollardan pc ortamına gelen çoğu yapım ya bir şeyler kaybediyor yada bir
tarafınki başarısız oluyordu. Aklıma gelen ilk örnek ise Deus Ex 2. Aylarca
beklemenin ardından tam bir hayal kırıklığı olmuştu. Neyse. Oyunumuz Vietcong’un
aksine FPS değil TPS olarak hazırlanmış. Konusu ise malum, yıl 1967, daha ilk
eğitimin ardından kendimizi o tuzaklarla, saklanmış bizi bekleyen düşmanların
arasında buluyoruz. Konu bizi oyunu öğrenmemiz için biraz sıkıştırıyor. Bir kaç
bölüm sonra “Özel Tim” görevlisi olarak devam ediyoruz. Başlangıçta değil ama
ilerledikçe konu güzel bir hal alıyor. Arkadaşlarımız ölüyor, intikam için
kampımız gece baskınlarına uğruyor ve daha neler neler…
Mafya tarzı, topuktan!
Videolar oyunun 1 DVD olarak çıkmasında büyük rol oynuyor. Hem yüksek
çözünürlükte hazırlanmışlar, hem de kaliteliler. Boyutlarının dışında çok da
etkileyiciler, savaşın o kasvetli havasına girmemek elde değil. Bölüm
yüklemeleri oldukça kısa ve istediğinizde save yapma şansınız yok. Belirtilen
yerlere geldiğinizde oyun kendiliğinden hallediyor o işi. Takım olarak çalışmak
için malum iyi bir yapay zeka gerekiyor. ShellShock: Nam’67 bu konuda ne eksik
ne de fazla. Bazı yerlerde tek başınıza savaşmak zorunda kalıyorsunuz. Eğer
benim gibi hızlı oynamayı seviyorsanız genelde sizin arkanızda kalıyorlar ve
bütün aksiyonu kaçırıyorlar.
yok. Buda önemli bir eksik. Vietcong’da beni cezbeden bir özellikti grubun
arkalarında olup birilerini izlemek. Burada ise çoğu zaman yolu siz
buluyorsunuz. Görevler baya çeşitli. Ani kurtarma operasyonlarının yanı sıra
gece sessizce çıkılan suikast görevleri de mevcut. Oyun silah konusunda biraz
zayıf kalmış. Daha fazla çeşit olsa fena olmazdı. Toplamda 15 civarı silah var.
Kontrollerde ufak tefek sorunlar yaşanabiliyor. Özellikle farenin hassaslık
ayarında biraz problem var gibi. Arttırırsanız fazla, azaltırsanız az kalıyor,
ortası yok yani.
Tuzaklarla dolu, balta girmemiş ormanlar
Görsel olarak göze çarpan en önemli şey vahşet durumu. Videolarda kendilerine
yalvaranların kafasına kurşun sıkan, boğazlarını bıçakla kesen tipleri sıkça
görüyoruz. Sadece videolarda değil oyun içi görüntülerde de bu vahşet kendini
sık sık gösteriyor. Kazıklara geçirilmiş kafalar, sandalyede oturan bir asker
fakat kafası yerde yada toplu katliamı açıkça gördüğümüz insan birikintileri.
Sadece izlemekte kalmayıp bu katliama bizde katılabiliyoruz. Kuvvetli silahlar
ile rahatlıkla düşmanın kolunu, bacağını kopartmak mümkün.
Manhunt kadar dehşet verici bir oyun değil, fakat atmosferi öyle hazırlanmış ki
o savaşın berbat hali moral bozukluğuna yol açabiliyor. Çevrenin grafiği çok
temiz ve net. Fakat fazla ayrıntıya girilmemiş, mesela otların içinden direk
geçiyorsunuz, sık sık ağaçlara takılıyorsunuz. Modellemeler aslında idare eder,
ama vurulduklarında bazen sapıtabiliyorlar. Devamlı bir yerleri oynuyor yada
duvardan bacakları felan çıkabiliyor. Genel olarak seslere de söylenebilecek
fazla bir şey yok. Ne eksik ne fazla. Giriş menüsündeki müzik beni sevindirmişti
ama oyun içinde pek müziğe yer verilmemiş.
Son Sözler :
ShellShock: Nam’67, bir çok yönden tatmin edici bir oyun. Ufak tefek
eksikleri var. Görsel, yapay zeka ve takım çalışması konusunda daha iyi
olabilirdi. Yinede oynarken zevk aldığım ve Vietcong’dan sonra bence çıkan en
iyi savaş konulu oyun.
